[ پيشگفتار ] الهى ! جنود عقل و رحمان را در باطن قلب ما بر جنود جهل و شيطان غلبه ده ، و خرگاه معرفت خود را در بسيط روح ما بپايدار ، و چشم اميد ما را از غير خود كور فرما و به خود و معارف خويش روشنى بخش ، و دست تصرّف شيطان و جنود او را از مملكت باطن ما قطع كن و آن را به تصرّف خود آور ، و ما را به عنايات خاصّه و معارف مخصوصهء خود مزيد اختصاص ده و به جذبهء محبّت خود مجذوب فرما و به قرب نافله و فريضه « 1 » مشرّف گردان ، و دست وسيلهء ما را از دامن پرشرف و فضيلت محمّد [ صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم ] و اهل بيت او كوتاه نفرما ، و نور مقدّس آنان را با ما مشفوع و شفاعت آنها را مرزوق فرما ؛ إنَّكَ ذُو فَضْلٍ عَظيِم . و بعد ، چون احاديث شريفهء اهل بيت عصمت و طهارت - عليهم السلام - را

--> ( 1 ) - اشاره است به اين حديث قدسى : « . . . وَما تَقَرَّبَ إلَيَّ عَبْدٌ بِشَيْءٍ أحَبُّ إليَّ مِمّا افْتَرَضْت‌ُعَلَيْهِ ، وَإنَّهُ لَيَتَقَرَّبُ إلَيَّ بِالنّافِلَةِ حَتّى احِبَّهُ . . . » ؛ « نزديك نشده است بنده‌اى به من ، به چيزى كه محبوب‌تر است به من از آنچه كه بر او واجب كردم ، و او با نافله به من نزديك مىشود تا آن‌جا كه محبوب من مىشود » . ( الكافي ، ج 2 ، ص 352 ، « كتاب الإيمان و الكفر » ، « باب من أذى المسلمين واحتقرهم » حديث 7 و 8 )